340645
Book
In basket
Romantycy lubili się smucić. Czasami trochę udawali, co trafnie opisał Chateaubriand w Pamiętnikach zza grobu, śledząc recepcję Renégo. Czasami zaś z ogromną intuicją potrafili dostrzec i opisać obawy, które budzą się w nas wszystkich, kiedy słońce traci swój blask. Nie bez powodu zatem jedną z ich ulubionych metafor była metafora czarnego słońca. Odnajdywali ją w odległej tradycji - w Apokalipsie św. Jana, na rycinie Melencolia I Albrechta Dürera czy też w Mowie wypowiedzianej przez umarłego Chrystusa… Jeana-Paula. Jednak stawką w tej grze z trudnym do wypowiedzenia lękiem nie były erudycyjne popisy, ale próba oswojenia i nazwania czegoś, co wymyka się racjonalnemu porządkowi. Czegoś, co rodzi się w nas wówczas, gdy zaczynamy myśleć o niemożliwym do uniknięcia końcu.
Media files:
Availability:
Wypożyczalnia Główna
There are copies available to loan: sygn. 350150 (1 egz.)
Notes:
Bibliography, etc. note
Nota bibliograficzna na stronie 237. Indeks
Funding information note
Publikacja powstała w ramach projektu Czarne słońce polskich i francuskich romantyków finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki, nr projektu: 2014/13/B/HS2/00113
Reviews:
The item has been added to the basket. If you don't know what the basket is for, click here for details.
Do not show it again