"Zdawaliśmy sobie sprawę, że reedycja książki W. Lesiuka z 1971 r. nie mogła stanowić zwykłego wznowienia na zasadzie reprintu, gdyż konieczne były liczne uzupełnienia wynikające z upływu czasu i postępu w badaniach. Dlatego też autor dwóch poprzednich wydań tej monografii zaprosił do współpracy swego doktoranta Janusza A. Kujata, kolekcjonera śląskiego pieniądza zastępczego, autora kilku opublikowanych lub znajdujących się w druku prac na ten temat, przygotowującego rozprawę doktorską o zastępczych znakach pieniężnych w latach 1914-1924 na terenie rejencji wrocławskiej. Janusz Kujat zweryfikował i uzupełnił katalogową część książki, stając się współautorem tablic I do IV, a tym samym i całej monografii. Zakres dokonanych zmian i wydatne zwiększenie objętości książki - zwłaszcza w części katalogowej - w stosunku do wcześniejszych wydań pracy Wiesława Lesiuka pod tym samym tytułem, a także wspomniane współautorstwo przekazywanej czytelnikom publikacji sprawiają, że nie jest ona kolejnym wydaniem rozszerzonym i poprawionym, lecz wydaniem pierwszym jakościowo nowego dzieła. W poprzednim wydaniu przed trzydziestu laty zinwentaryzowano 1107 znanych wówczas na rynku kolekcjonerskim emisji monet i bonów zastępczych wydanych przez 451 emitentów na Śląsku, w obecnym zaś aneksy katalogowe obejmują 2076 emisji 945 śląskich wystawców pieniądza zastępczego. Jest to świadectwo nie tylko ogromnego postępu w rozwoju kolekcjonerstwa tych walorów numizmatycznych ale i zakresu kwerend źródłowych wykonanych przez autorów, pozwalających uzyskać bardzo szeroką podstawę dla analiz i interpretacji opisanego zjawiska. Cenna ta pod względem źródłowo-poznawczym i metodologicznym praca bezsprzecznie nie ma sobie równej nie tylko w polskim, lecz również w światowym piśmiennictwie przedmiotu. Przy tym - odpowiadając wszelkim naukowym rygorom warsztatowym - książka ta ujmuje czytelnika swym językiem - precyzyjnym i zarazem klarownym. Wolna jest od nużącego hermetyzmu; przeciwnie - napisana została przystępnie i potoczyście, co z pewnością docenią kolekcjonerzy nie parający się profesjonalnie naukami historycznymi. Dlatego też jako wydawca starałem się, by edytorska strona tej publikacji dorównywała jej poziomowi merytorycznemu. Czy mi się to udało, najlepiej ocenią sami czytelnicy." (fragment "Od wydawcy")