"Ale to Opole, które już żyło na ostrówku między dwiema od-nogami Odry, w czasach piastowskich ulegało ciągłym restauracjom i przeobrażeniom. Sam drewniany bruk, którym wymoszczone były ulice osady opolskiej, zmieniano w ciągu trzech wieków (X-XIII) około dziesięciu razy. Obliczono nawet, że aby pokryć uliczki osady nową pokładziną drewnianą, trzeba było sprowadzić Odrą co najmniej 500 m³ drzewa, następnie wyciosać belki, na nich ułożyć drewniany bruk, w końcu ułożyć na legarach dranice, które stanowiły drogi (ulice) miejskie. Ulice te pobudowane poziomo w czworobok... i ten charakter budowy utrzymał się na wsi śląskiej po wiek XX! Belki zostały ociosane z pni dębowych, sosnowych i brzozowych, które znakomicie zakonserwowała gleba Ostrówka. Chata opolska miała drewnianą podłogę. Osada w Opolu należała do tych, które Słowianie zakładali na miejscach okolonych (opasieczonych - stąd nazwa Pasieka dla opolskiej wyspy) wodą. Myśl ówczesnego polskiego architekta (świadcząca, że nigdy w tym mieście dobrych architektów nie brakowało) tak chaty poustawiała, że pierwsze promienie wschodzącego słońca padały na ich wschodnie narożniki, i to bez względu na porę roku. W tych wschodnich narożnikach odnaleziono garnki z ofiarami, składanymi bogom przy zakładaniu domostwa. Co najdziwniejsze - tej zasady budowy przestrzegano jeszcze przy budowie chat nowych, w czasach chrześcijańskich. Zasada przeszła na budownictwo sakralne nowej wiary: wszystkie średniowieczne kościoły opolskie są orientowane", czyli posiadają ołtarz, miejsce ofiary, we wschodniej swej partii." (fragment tekstu)