Wśród licznych wrocławskich historyków poczesne miejsce zajmuje rzecznik Oświecenia - Samuel Beniamin Klose (1730-1798). Mimo wojennych zniszczeń, jakie dotknęły Dolny Śląsk w 1945 r., zespoły tworzącejego rękopiśmienną spuściznę szczęśliwie przetrwały i niemal w komplecie stały się dostępne dla badań. Podjęła je Lucyna Harc , która już poprzednio ogłaszała wyniki swych cząstkowych dociekań nad nimi, aby ostatecznieo publikować dzieło o dużej merytorycznej wartości, ukazujące przebieg dydaktycznej i badawczo-pisarskiej pracy Klosego. Postacią tą zajmowali się już poprzednio niemieccy historycy, a wśród nich przede wszystkim Georg Gustav Füllebоrn i Hermann Markgraf. Mimo to, jak wykazała autorka, wciąż pozostaje znaczny margines zagadnień niewyjaśnionych, dotyczących biografii Klosego oraz jego pracy naukowej i nauczycielskiej. Był on bowiem indywidualnością przerastającą współczesnych zarówno pod względem wiedzy, pracowitości, jak i znajomości oraz stosowania reguł metodologii. Poza tym na trwałe związał się ze swym miastem - Wrocławiem, w którego historycznym krajobrazie stał się postacią godną pamięci i uznania. (...) Dobrze się stało, że Lucyna Harc przypomniała tę postać. Sposób, w jaki to uczyniła, zasługuje na uznanie. Wykazała bowiem metodologiczną poprawność, znakomitą orientację w poruszanej tematyce, umiejętność rzeczowego i skrupulatnego przebadania spuścizny Klosego. Książka została wyposażona w rozbudowaną bibliografię, tablice ukazujące fragmenty rękopisów, streszczenie w języku niemieckim, indeks nazwisk. (Z recenzji Ryszarda Ergetowskiego)