Za motto tej powieści wybrała Müller słowa Wieniczki z Moskwy - Pietuszki Wieniedikta Jerofiejewa: "Nic to, nic to, powiedziałem sobie, nic to", powtarzane w chwili największego zagubienia, działające niczym zaklęcia, mające człowieka utrzymać przy życiu. Również bohaterowie Müller mają swoje tajemne formułki, pod przykrywką których obok strachu narasta gniew i wściekłość. Powieść zaczyna się fragmentami poetyckiej prozy opisującej szare i wrogie miasto, jego równie szarych mieszkańców, rzeczy wymykające się spod ludzkiej kontroli, nieprzyjazną przyrodę. W te opisy wplatają się wspomnienia z dzieciństwa. Stopniowo wyłania się z nich opowieść o nauczycielce Adinie, jej przyjaciołach i społeczeństwie zniszczonym i zdemoralizowanym przez terror i strach. Proza Müller osiąga swoje napięcie nie tyle przez akcję, co przez nagromadzenie intensywnych, stwarzających przytłaczającą atmosferę obrazów, w których realistyczna obserwacja miesza się z realizmem magicznym: nie trzeźwiejący bohaterowie pracy, fryzjer przepowiadający po ilości obciętych włosów czas śmierci, oko dyktatora nad całym krajem, kobieta, która nie chce kupować chleba, bo pola pszenicy są pełne zabitych podczas ucieczki, kot w fabryce, który nosi w oczach wszystko, co zobaczy, ludzie na wsi trzymający ujadające głośno psy, żeby nie słyszeć strzałów. Na tle tych obrazów przesuwają się marzenia o ucieczce i strach przed nią, potrzeba miłości zamienia się w bezduszny seks, który ma choć na chwilę zagłuszyć samotność, splugawiony seks jest instrumentem władzy, narzędziem terroru wobec kobiet, lojalność w każdej chwili może zamienić się w zdradę. Koniec dyktatury przynosi łzy ulgi, żałoby po bliskich, stopniowe zanikanie strachu - ale wygranymi pozostają oprawcy, a przeprowadzenie rozliczenia z przeszłością graniczy z niemożliwością.