„Przed długie wieki św. Wojciech był patronem miasta Opola i - teoretycznie rzecz biorąc - jest nim do dnia dzisiejszego, jako że żadna rada miejska go tego patronatu nie pozbawiła. Jeszcze po wojnie w hallu opolskiego ratusza stało popiersie świętego patrona, co się z nim stało - nie wiadomo. Według tradycji, sięgającej czasów średniowiecza, Wojciech przebywał w Opolu, głosząc nauki dla okolicznej ludności. Efektem tego pobytu miał być - między innymi - najstarszy opolski kościół „na Górce” czy cudowne źródełko, które płynęło w studni „św. Wojciecha” do początku XX wieku na terenie szpitala św. Wojciecha. Opolanie zawsze uroczyście obchodzili „Dni świętego Wojciecha”, urządzając festyny, jarmarki, procesje. Święto patrona miasta było dniem wolnym od pracy. W kolegiacie opolskiej dzwon „Wojciech” wzywał przez wieki mieszkańców do modlitwy, refleksji, na trwogę... Historię tworzą jednakowo fakty jak i legendy, na tych samych prawach budują wspólnotę przeżywań, trwającą-jak w przypadku Opola - całe stulecia! I nie jest ważne czy św. Wojciech rzeczywiście zatrzymał się niegdyś w Opolu, ważny jest jego pobyt tutaj przez długie późniejsze wieki. Stąd wydawało nam się, że w czasie, kiedy tyle miejscowości naszej ojczyzny - polskiej i europejskiej - przeżywa 1000-letnią rocznicę męczeńskiej śmierci św. Wojciecha, kiedy organizuje się tyle sesji, spotkań, konferencji, dyskusji (nie mówiąc już o uroczystościach religijnych) - byłoby paradoksem, gdybyśmy nie spotkali się na tej stacji świętowojciechowej, na stacji opolskiej..." (ze „Wstępu")