Amerykański system rządowy często określa się mianem prezydenckiego lub prezydencjalnego. Zakres władzy prezydenta Stanów Zjednoczonych jest rzeczywiście duży, choć ograniczony. Prezydent jest bowiem nie tylko głową państwa, szefem rządu, naczelnym dowódcą sił zbrojnych, ale de facto również przywódcą swojej partii. Jest to więc urząd odpowiedzialny, a skutki prowadzonej przez prezydenta polityki często wykraczają daleko poza granice Stanów Zjednoczonych. Publicyści amerykańscy lubią określać urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych jako „najbardziej odpowiedzialny”, „najtrudniejszy”, „najbardziej niewdzięczny”, „najdziwniejszy”, „najbardziej stresogenny”, „najbardziej niebezpieczny”, „najbardziej osamotniony” itp. Mimo to nigdy nie brakowało chętnych do wprowadzenia się na cztery lata i więcej do Białego Domu. Fotel prezydenta niczym magnes przyciąga polityków amerykańskich. Rywalizacja o to stanowisko jest ostra, a walka autentyczna. Mimo to w rywalizacji wygrywali na ogół politycy miernego kalibru, jak określają ich historycy amerykańscy - mediocre. Establishment amerykański, a więc nieformalne ośrodki decyzyjne preferują na stanowisku prezydenta słabszą jednostkę uzależnioną od nich. Człowiek bardzo bogaty lub zbyt inteligentny byłby niezależny, mógłby odwoływać się do społeczeństwa i prowadzić zbyt samodzielną politykę, która nie szłaby w parze z interesami różnych grup wielkiego kapitału. Biznes lubi prezydentów pokornych, słabych i zależnych, którzy siłę demonstrują tylko wówczas, kiedy powstaje sytuacja zagrażająca interesom Stanów Zjednoczonych.