„Drogi rodzicu zastępczy, mam do ciebie prośbę: zamknij na chwilę oczy i wyobraź sobie świat bez uczuć i emocji. Świat bez głośnego śmiechu, okrzyków radości, łez wzruszenia, płaczu pomagającego rozładować napięcie, smutku towarzyszącego żałobie. Trudne zadanie, prawda? Jest tak pewnie dlatego, że emocje są nieodłączną częścią życia każdego człowieka i pomagają mu poznawać świat już od najmłodszych lat. Jedne motywują do działania, inne przed nim przestrzegają. ale wszystkie są ważne i potrzebne, ponieważ porządkują życie. Dlatego też tak ważne jest rozwijanie u dzieci inteligencji emocjonalnej. Zwykle jest to obowiązek rodziców, ale nie zawsze im się to udaje. Dzieci, które trafiają do rodzin zastępczych, głęboko zranione, porzucone, odrzucone, z doświadczeniem przemocy nierzadko nie potrafią okazywać uczuć lub okazują tylko niektóre z nich. Smutek może więc u nich przekształcić się w rozpacz, złość w gniew czy nienawiść, a strach w paraliż całego ciała. Jestem rodzicem zastępczym z czternastoletnim doświadczeniem. Doskonale wiem, jak ważne jest rozładowanie bagażu doświadczeń dzieci, by nie ciążył im w dorosłym życiu. Aby to sobie zobrazować, przypomnijcie sobie do telewizyjne programy lifesty- lowe, w których specjaliści od porządkowania domów wchodzą do mieszkań bohaterów z zadaniem zaprowadzenia porządku. Uczestnicy programu mogliby tego uniknąć, gdyby sprzątali na bieżąco, co dzień po trochu: wycierali kurze, odkładali na miejsce naczynia, wynosili śmieci. Ponieważ jednak to zaniedbali, musieli szukać pomocy u fachowców". Małgorzata Paszkowska