„Szybkie zmiany technologiczne, przeobrażenia pokoleniowe, a także pojawienie się nowych cywilizacyjnych potrzeb oraz oczekiwań społecznych sprawiły, że wiele tez i zjawisk, przyjmowanych przez wieki jako niepodważalne paradygmaty, poddawanych jest ponownej weryfikacji. Nowe narzędzia cyfrowe, dostęp do niemal nieograniczonych zasobów, jak również techniczna zdolność sięgania po globalne pokłady informacyjne, pozwalają ludziom - przynajmniej w teorii - na samodzielne dociekania nad istotą i znaczeniem zjawisk społecznych. Zmiany, które nastąpiły w tym obszarze, nakładają się na dodatkowy fenomen, który w skali globalnej identyfikowany bywa jako „re- definiowanie ludzkiej tożsamości”. Coraz częściej zaobserwować można ruchy i postawy kwestionujące zastany porządek i wzorce, a ich sympatycy podkreślają, że nie są w stanie identyfikować się z normami, które zostały im podyktowane w procesie socjalizacji. Szeroko rozumiana kultura i tradycja, które dotąd stanowiły główne źródło tożsamości, zaczęły być postrzegane tak, jak przywoływany już słoik, ograniczający wolność pcheł - jako ramy, które narzucają indywidualnym jednostkom określony, ujednolicony format myśli, wierzeń i schematów interpretacyjnych. Niejednokrotnie dają się słyszeć głosy twierdzące, że kultura - a więc czynnik, który dawał poczucie bezpiecznego zakorzenienia w określonej wspólnocie - dziś postrzegany jest jako element obcy, podyktowany jednostce z zewnątrz, od najmłodszych lat blokujący jej potencjał twórczego poznawania świata oraz samego siebie. Być może więc - pytają - należy odrzucić kulturowe etykiety, a następnie samodzielnie określić własną tożsamość oraz wynikające z niej potrzeby, wartości i wzorce?" [Wstęp, fragm.]