„Biblijne prace Dudy nie są przekładem ani przekładem poetyckim lub wolnym. Autor bowiem nie dokonał kolejnych przekładów na język polski sporej części ksiąg biblijnych. Jego prac w żaden sposób nie można uznać za translatoryczne w rozumieniu filologicznym. Sam Duda zresztą nie daje powodów, by tak myśleć o jego dokonaniach. Kierując się zaś normatywnymi kryteriami i definicjami literaturoznawczymi, nie sposób uznać jego wierszowanych ksiąg biblijnych trawestacjami. Te bowiem są odmianą parodii, a to jest coś, od czego Duda jest jak najdalszy. Boże broń, nie parodiuje Biblii. Jego prace trudno też zdefiniować jako parafrazy lub też parafrazy poetyckie. Za takie bowiem uchodzą dzieła upraszczające treść utworu, których istotą jest komponent streszczający, a nie dopowiadający, uzupełniający, jakkolwiek rozumiany element apokryfizujący. Czy są to więc adaptacje (względnie adaptacje poetyckie)? Jeśli rozumieć adaptację jako taki rodzaj przeróbki dzieła, który dostosowany jest do nowego odbiorcy, to nie sposób prac Dudy tak określać. No bo cóż by mogło oznaczać dostosowanie. O ile oczywiste jest, że kieruje on swe prace biblijne do współczesnego sobie czytelnika, to już sama ta współczesność budzi ogromne zastrzeżenia. Czy współczesnym czytelnikiem Dudy jest czytelnik lat dziewięćdziesiątych XX w., czy początku lat dwudziestych wieku XXI? Wszak w dynamicznie zmieniającym się świecie pojęcie współczesności się dezaktualizuje. Czy Duda, wreszcie, tworząc przedmiotowe prace, chciał je dostosować do współczesnego odbiorcy? Czy o dostosowanie mu rzeczywiście chodzi". [Introdukcja, fragm.]