"Otwarte wypowiedzenie tego rodzaju poglądów ze zrozumiałych względów było niemożliwe. Trzeba było postępową myśl w umiejętny sposób zamaskować; przerzucić akcję w czasy odlegle, tak jak to Mérimée zrobił w "Żakerii" i "Kronice Karola IX", względnie nie ograniczać się tylko do tego jednego środka, ale posunąć się w maskowaniu jeszcze dalej, uciec się do mistyfikacji, wydać własne dzieło jako tłumaczenie utworu literatury obcej. Cudzoziemcom bowiem wybacza się zawsze wiele więcej niż rodakom. Taką właśnie mistyfikacją posłużył się Mérimée, publikując w czerwcu 1825 r. zbiór swoich pierwszych sztuk. Lękając się ataków ze strony kleru i arystokracji, mających wówczas decydujący głos nawet w dziedzinie literatury, podał własne utwory jako tłumaczenie sztuk „aktorki hiszpańskiej Klary Gazul". Klara Gazul nie istniała w rzeczywistości nigdy, była prostym wytworem fantazji Mériméego, który żywo nakreślił jej sylwetkę we wstępie, podpisanym pseudonimem Józef Estrange, który uchodził za tłumacza i autora komentarzy. Dla ukoronowania mistyfikacji dzieło ukazuje się w "Zbiorze Arcydzieł Teatru Zagranicznego", zaopatrzone portretem Klary wykonanym przez przyjaciela Mériméego - Stefana Delécluze'a. Wystarczyło przysłonić mantylkę i suknię, żeby rozpoznać rysy rzeczywistego autora. W kilka dni po ukazaniu się książki, 11 czerwca 1825 r. „Globe" [...] publikuje artykuł zatytułowany "Essai sur le Classique et le Romantique", którego autor Cyprien Desmerais mówi, że ukazanie się "Teatru Klary Gazul" zadało zdecydowany cios klasykom, wytrącając im z ręki ostatnią broń - zarzut stawiany zwolennikom nowej szkoły, zarzut niemożności stworzenia wartościowego dzieła napisanego według postulatów romantycznych teorii [...]. Dzieło, entuzjastycznie powitane we Francji, przedostaje się za granicę. W 1826 r. ukazuje się tłumaczenie angielskie. Oryginały francuskie wędrują prawie do wszystkich krajów europejskich." (Stefan Popiel)