Monografia jest poświęcona przedsiębiorczości społecznej i jej fundamentowi, którym jest kapitał społeczny. Obydwie kategorie stanowią istotne wyznaczniki rozwoju społeczno-gospodarczego, społecznego dobrostanu i przede wszystkim jakości życia. Obecnie tematyka ta nabiera coraz większego znaczenia w nurcie badań ekonomicznych i jest traktowana jako obszar badawczy ważny w świetle dążenia gospodarki do zrównoważonego rozwoju społeczno-gospodarczego, którego przejawem jest inkluzja społeczna, ekologiczna i cyfrowa. Autorka wnikliwe rozpatruje charakter i podłoże zmian przedsiębiorczości społecznej oraz związanego z nią kapitału społecznego. Wykorzystuje do tego nie tylko teoretyczną analizę, ale także nowatorskie badania empiryczne i uwzględnia uwarunkowania wynikające z czwartej rewolucji przemysłowej, postpandemii oraz wojny w Ukrainie. Na tym tle rozważa szereg problemów badawczych, m.in.: w jaki sposób czwarta rewolucja przemysłowa, postpandemia i wojna w Ukrainie wpłynęły na charakter zmian przedsiębiorczości społecznej i kapitału społecznego? czy nastąpiło odwrócenie priorytetów: ludzie dla gospodarki czy gospodarka dla ludzi? czy mamy do czynienia z postępującą erozją kapitału społecznego? czy wzrasta ryzyko rozluźnienia relacji społecznych? czy zanikające dobre relacje społeczne stanowią zagrożenie dla harmonijnego, trwałego rozwoju społeczno-gospodarczego i poprawy jakości życia? jakie są przewidywania dotyczące kierunków rozwoju przedsiębiorczości społecznej? jakie są perspektywy rozwoju kapitału społecznego w kontekście inkluzywnego rozwoju społeczno-gospodarczego? W poszukiwaniu odpowiedzi na te pytania autorka przeprowadziła własne badania ankietowe, dotyczące dwóch domen. Obszar przedsiębiorczości społecznej badała wśród studentów polskich oraz studentów ukraińskich ze względu na możliwość występowania różnic w ich opiniach.