Jednym z najważniejszych pytań, które stawia w omawianym zbiorze Autor i na nie odpowiada jest: czy polskie grupy rządzące opowiadające się konsekwentnie w latach 2022-2025 za kontynuacją i eskalacją wojny na Ukrainie właściwie postrzegały egzystencjalne interesy Polski? Pod adresem polityków wszystkich polskich formacji kieruje największy zarzut, że „zapominają o interesie własnego państwa, że szafują losami narodu, prowadząc ryzykowną grę, narażając je na ataki odwetowe i nieobliczalne straty”. Pisze, że odnosi wrażenie, iż „polscy politycy, niezależnie od swojej proweniencji ideowej, zatracili roztropność i odpowiedzialność za skutki swoich decyzji i działań, a zwłaszcza za zaczepne, chełpliwe i aroganckie wypowiedzi. Źle rokuje polityka, którą uprawiają niebezpieczni hazardziści, bezkompromisowi moraliści, krótkowzroczni efekciarze i podżegacze wojenni”. Polska, ze względu na swoje geopolityczne usytuowanie, powinna należeć do tej grupy państw, które angażują się w największym stopniu w pokojowe, dyplomatyczne sposoby rozwiązywania sporów i konfliktów za naszą wschodnią granicą. Niestety, po raz kolejny polskie władze występują w roli głównego, czy jednego z głównych państw, prących do konfrontacji z Rosją. W polskich elitach politycznych, w polskich mainstreamowych środkach przekazu oraz w większości społeczeństwa polskiego „partia wojny” z Rosją ma zdecydowanie więcej zwolenników niż „partia pokoju”. Pewne zdziwienie może budzić to, że podobna tendencja występuje także wśród polskich badaczy stosunków międzynarodowych. Prof. dr hab. Mieczys ław Stolarczyk