Saksofonista Branford Marsalis, jeden z czołowych artystów jazzowych naszych czasów i wyznaczająca tempo kreatywność w muzyce od ponad czterech dekad, zadebiutował w Blue Note Records albumem "Belonging", pełnym albumem interpretacyjnym albumu Keitha Jarretta z 1974 roku o tym samym tytule, który zapoczątkował europejski kwartet pianisty. Belonging to pierwsze nowe wydawnictwo Marsalisa od 2019 roku z jego uznanym kwartetem z wieloletnią tradycją, w skład którego wchodzą pianista Joey Calderazzo, basista Eric Revis i perkusista Justin Faulkner. Główny utwór "Spiral Dance" jest dostępny do streamowania lub pobrania. Marsalis przyznaje, że kiedy w 1974 roku ukazała się płyta "Przynależność", interesowała go inna muzyka. "Byłem w pierwszej klasie liceum i słuchałem R&B" – wspomina. "Nie wiedziałam, że przynależność istnieje". Zmieniło się to, gdy skupił się na jazzie, chociaż solowa muzyka fortepianowa Jarretta była mu znana tylko do czasu, gdy pianista Kenny Kirkland wprowadził go do Jarrett's European Quartet z saksofonistą Janem Garbarkiem, basistą Palle Danielssonem i perkusistą Jonem Christensenem. "Siedzieliśmy w samolocie gdzieś w latach osiemdziesiątych, kiedy Kenny założył mi słuchawki na uszy i puścił [album Jarretta z 1979 roku] My Song. Kiedy po pięciu minutach próbował zabrać słuchawki, odepchnąłem mu rękę; a kiedy dotarliśmy do następnego miasta, poszedłem i kupiłem każde nagranie tego zespołu". Podobne odkrycie miało miejsce, gdy Marsalis zdecydował się umieścić utwór "The Windup" z albumu Belong na poprzednim albumie swojego zespołu, The Secret Between the Shadow and the Soul z 2019 roku. Wszyscy słuchaliśmy 'The Windup' na ostatniej płycie i Revis powiedział, że powinniśmy po prostu nagrać 'Przynależność', cały album jest tak wspaniały i moglibyśmy z nim zrobić różne rzeczy. Wszystkim spodobał się ten pomysł, a potem przyszła pandemia. Kiedy pandemia się skończyła, wszyscy nadal czuliśmy, że tak, powinniśmy to zrobić". Kwartet zastosował wcześniejsze podejście Marsalisa do klasyki Charlesa Mingusa, Modern Jazz Quartet, Johna Coltrane'a i innych – ani niewolniczej wierności oryginałom, ani skrajnych dekonstrukcji. "W kompozycji 'Belonging' wyraźnie zagrałem rzeczy, które Jan zagrał na płycie" – podkreśla Marsalis. "Nie próbowałem odrzucić tego pomysłu, kiedy się pojawił, ale w żadnym momencie nie planowaliśmy świadomie oddać mu hołdu. Zawsze słucham całej płyty, nie tylko solówek saksofonu, a najbardziej imponującą rzeczą w "Przynależności" jest dla mnie to, jak to wszystko do siebie pasuje. W przeciwieństwie do zespołu Jarretta, który zebrał się po raz pierwszy podczas nagrywania albumu "Przynależność" i dopiero później stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów lat siedemdziesiątych, Marsalis Quartet może poszczycić się rzadką historią jako zespół. Revis dołączył do zespołu w 1996 roku, Calderazzo w 1999 roku, a Faulkner w 2009 roku, a ich zdolność do słyszenia i reagowania na siebie nawzajem jest niezrównana. Równie ważne dla Marsalisa są lekcje, których udzielił nam czas. "Największą korzyścią, jaką mamy, jest 50 lat informacji, których zespół Keitha nie miał, oraz nasza zdolność do przetwarzania tych wspólnych doświadczeń". Marsalis zauważa, że "głównym celem tej grupy jest bycie bardziej jak grupa kameralna niż grupa jazzowa" i w ten sposób zabrał słuchaczy ze sobą, nie idąc na kompromis ze swoim podejściem. "Wszystko, czego pragnie każda publiczność muzyczna, to świetna melodia i świetny rytm towarzyszący" – wyjaśnia. "Tak naprawdę nie ma znaczenia, dokąd zmierza nasza podróż, o ile kontynuujemy taniec".