Album jest dowodem na to, jak pozornie odległe od siebie wyrazowo i stylistycznie kompozycje potrafią ułożyć się w spójną całość. Warunkiem jest tu pasja wykonawców, z jaką opowiadają słuchaczom o emocjach – w utworach, które dla obojga mają wyjątkowe znaczenie. Na płycie znalazły się dzieła rzadko obecne na estradach, jedynie Subito Lutosławskiego i Pieśń Roksany Szymanowskiego pojawiają się częściej w programach koncertowych. Repertuar obfituje w zaskoczenia – wczesna Sonata Pendereckiego, młodzieńczy Romans Rachmaninowa czy niedokończona Sonata Ravela to świadectwo etapu poszukiwań własnego języka muzycznego, Reveille Brittena to rodzaj muzycznego żartu utrzymanego jednak w onirycznym nastroju. Na przeciwstawnym biegunie są kompozycje Lutosławskiego i Szymanowskiego, będące wizytówką ich stylu. Zaskakuje też – dojrzałością muzycznego języka i formą, mimo młodego wieku twórcy – utwór dedykowany Roksanie Kwaśnikowskiej przez jej ucznia, Wojciecha Sojkę. Ad libitum to jedyne dzieło na płycie przeznaczone na skrzypce solo, nawiązujące stylistycznie do słynnych sonat Ysaÿe’a, które na płycie ma swoją premierę fonograficzną. W każdym z utworów słuchacze mogą podziwiać muzyczne partnerstwo obojga wykonawców, znakomitych solistów i pedagogów, przede wszystkim jednak kameralistów o ogromnym doświadczeniu. W każdym z utworów inspirują się wzajemnie, dając upust swojej fantazji twórczej – do której nawiązuje też tytuł płyty. Ich interpretacje dzieł znanych, ale też niemal zupełnie zapomnianych sprawiają wrażenie kreowanych tu i teraz, uwodzą słuchaczy paletą barw i niewymuszoną wirtuozerią.