Wybór prezentowanych prac Zbigniewa Podsiadły jest subiektywny, podyktowany intuicyjnym odbiorem ich przesłania. Za zgodą autora zestawiono je według kryterium „igrzyska Bożego” – dominującego motywu fotografii. Jako motto posłużył barokowy tekst Wacława Potockiego zawarty w Ogrodzie fraszek i odnoszący się w metaforyczny sposób do życia ludzkiego: Cóż jest świat? Szachownica. Właśnie mu to służy. A ludzie co są? Szachy rozmaitej struży. Ludzki los został pokazany jako gra toczona na czarno-białej szachownicy między Bogiem i szatanem, w której człowiek miałby być pionkiem. Jednak z zapytaniem – czy tylko? Cytat z klasyka jest dobrym kontekstem analizy prac autora i mimo upływu trzech stuleci nadal aktualnym. Wystawa Igrzysko Boże nie jest prezentacją retrospektywną, ale sięga do kilku zrealizowanych projektów, by wydobyć z nich znaczenia zawarte w tytule. Mimo różnych wątków porusza te same dylematy – układanie się człowieka z Bogiem, sobą, otoczeniem, poszukiwanie granic sacrum i profanum, konsumpcję życia w jego codziennych, pospolitych, jak i świątecznych, atrakcyjnych odsłonach i tych ostatecznych – eschatycznych, których w kulturze młodości naturalnej i tej współcześnie kreowanej nie ma. Nie ma przesłania memento mori, odchodzi temat śmierci i pamięci, a przeszłość nie wpisuje się w kanony dzisiejszego konsumenta życia. Jednak powraca jak topos, łączy piękno egzystencji z przemijaniem i obrazuje całe bogactwo misterium życia. Prezentowane fotografie skomponowane w sekwencje wydobywają z dorobku autora wątki egzystencjalne, które przewijają się przez całą jego twórczość. W obrazach utrwalonych w różnych czasoprzestrzeniach, zrealizowanych w ciągu kilku ostatnich lat, dominuje tematyka związana z religijnym wymiarem życia człowieka. Tę duchową aurę zawartą w kolejnych kadrach oddaje bogata architektura świątyń różnych wyznań wpisana w ludzkie osady, symbole wiary znajdowane w rozmaitych przestrzeniach i krajobrazach, kapliczki, przydrożne świątki i krzyże. No i cmentarze – ostoje pamięci – z całym rytuałem dbałości i pielęgnowania lub zapomnienia – kiedy jako relikty dawnych kultur podlegają naturalnemu przemijaniu. Dziś, tkwiąc w sąsiedztwie ludzkich siedzib, nadal niosą przesłanie pro memoria.