Jednym z celów głównych Muzeum Narodowego w Krakowie było i jest przechowywanie dóbr kultury polskiej dla przyszłych pokoleń. Przez ponad sto lat naszym poprzednikom udawało się gromadzić świadectwa tejże kultury, w wielkim stopniu dzięki dobroczynności ofiarodawców, a także z wyasygnowanych przez różne władze funduszy na zakupy. W nowej rzeczywistości lat dziewięćdziesiątych oba te źródła niemal całkowicie wyschły. Rezultat może być tylko jeden: „przyszłym pokoleniom” przekażemy informację o rozwoju polskiej kultury z ziejącą wyrwą - nie było twórczości artystycznej w ostatniej dekadzie wieku, nie objawili się żadni artyści. Trudno o większy fałsz! Muzeum próbuje zaradzić tej sytuacji, namawiając twórców, by zechcieli dawać dzieła w depozyt, szukając sponsorów, którzy jednak wolą wyłożyć środki na zakup dzieła uznanego już artysty, a nie na ryzykowne inwestowanie w sztukę młodszych lub mniej reklamowanych twórców. I oto pojawiła się Fundacja Haubenstocków, której cele i regulamin służyły wręcz idealnie wypełnianiu tej luki w muzealnych zbiorach. Dawała fundusze na zakup dzieł tych artystów, których Jacek Waltoś nazwał w swoim tekście „osobnymi”. Oznacza to między innymi, iż na ich dzieła niezmiernie trudno byłoby zyskać pieniądze sponsorów.Powstała kolekcja kilkudziesięciu dzieł sztuki i na trwałe zasiliła znacząco zasoby Muzeum, które dzięki temu przynajmniej w części spełnić może jedno ze swych podstawowych zadań.Jakie słowa mogłyby wyrazić naszą wdzięczność wobec Fundacji? Każde wydaje się zbyt słabe. Mimo to proszę o przyjęcie słowa najprostszego: „dziękujemy”. Kieruję je do profesora Jacka Bomby i współpracujących z nim artystów - Janusza Marciniaka i Jacka Waltosia. Wszyscy oni są dawnymi, wypróbowanymi przyjaciółmi naszego Muzeum. Znamy się wzajemnie. Nigdy natomiast nie poznaliśmy ani pana Józefa Haubenstocka, ani pani Janiny. I może właśnie dzięki temu ich dar wydaje mi się jeszcze cenniejszy, bo oparty na zaufaniu do nas wszystkich.