"0 swoistości obrazu naszego miasta w stosunku do stolic zagranicznych decydowała nie tylko indywidualność rozwiązań architektonicznych, ale i odmienność układów urbanistycznych, a nade wszystko splot dwóch materiałów: tynkowanego muru ceglanego i drewna. Pałace, kamienice i dwory murowane miały swoje odpowiedniki w budowlach drewnianych. Miasto to, a więc głównie jego domy mieszkalne, różniło się swym wyrazem również od innych większych miast polskich. Warszawa wraz z jurydykami i peryferiami, jak żadne inne miasto Rzeczypospolitej, stanowiła różnorodne zbiorowisko budowli. Jej rozluźniona zabudowa pozwalała na powstanie pokaźnych rezydencji z szeroko założonymi dziedzińcami i ogrodami. Warunki przestrzenne, w jakich wyrastały pałace warszawskie, pod tym względem niewiele odbiegały od sytuacji pałaców wiejskich. I stąd niejedno z warszawskich założeń pałacowych można wyobrazić sobie na innym pozamiejskim terenie. Odmienny układ od budowli typu wiejskiego miały pałace usytuowane bezpośrednio przy ulicy. Często upodabniały się one założeniem, funkcją, nieraz i wyglądem do kamienic. Oddzielną grupę tworzyły wille, właściwe tylko dla sfery podmiejskiej, przeciwstawiające się architekturze miejskiej, lecz nie mające także związków z architekturą wiejską poza „ruderą" Czartoryskich na Powązkach, będącą jakby wielką chatą. Jeszcze inną stanowiły dworki, z których jedne położone były bezpośrednio przy ulicy, a inne w głębi posesji wśród otoczenia ogrodowego. W Warszawie zgromadzili się najwybitniejsi architekci: Tylman z Gameren. Jan Zygmunt Deybel, Jakub Fontana, Efraim Schroeger, Szymon Bogumił Zug, Jakub Kubicki, Fryderyk Albert Lessel, Hilary Szpilowski, Karol Galie, Antonio Corazzi i inni. Pracowali oni głównie dla bogatego mieszczaństwa i dla magnaterii, która angażowała ich również do prac przy swych wiejskich siedzibach. Stąd tak wiele bezpośrednich związków możemy odnotować miedzy architekturą warszawską a rezydencjami pałacowymi w Wielkopolsce, Kielecczyźnie, Białostocczyźnie, Rzeszowszczyźnie i na kresach wschodnich, a także przede wszystkim na Mazowszu, l ten wpływ warszawskiej architektury pałacowej na inne rejony kraju daje się prześledzić na przestrzeni całego omawianego przez nas okresu." (Z Zakończenia)