"Andrzej Krzycki to jedna z najciekawszych postaci w Polsce szesnastowiecznej. Utalentowany poeta, piewca dworu Zygmunta Starego, mąż stanu, senator, dyplomata, wytworny biskup-humanista, oto tytuły do sławy, a co najceniony w kraju i poza granicami mniej popularności Criciusa. Krzycki żyje na przełomie dwóch epok. Urodzony u schyłku średniowiecza, w roku 1482, dojrzewa w atmosferze rozkwitającego renesansu. Lata jego działalności zaś przypadają na epokę Zygmuntowską, na okres pewnej stabilizacji polityczno-kulturalnej. Ojczyzną najściślejszą poety było Małe Krzycko, niedaleko Wschowy, w Wielkopolsce. Wieś ta należała już od dawna do rodziny Krzyckich. Ojciec Andrzeja - Mikołaj nie piastował żadnego urzędu, a jego sytuacja finansowa przedstawiała się, o ile sądzić można, nieświetnie. Rodzina rozrodziła się, dzieci było sporo, łanów niewiele, a i to dosyć pokawałkowanych między licznych krewniaków, co zresztą nie należało do rzadkości w Wielkopolsce. Jednakże owa mierność życiowa nie miała stać się udziałem przyszłego, dygnitarza. Liczna rodzina jemu właśnie przydała się bardzo, od początku bowiem otoczono go troskliwą opieką. Przyrodni brat Mikołaj, od roku 1494 kanonik gnieźnieński, ceniony i lubiany przez Fryderyka Jagiellończyka, prawdopodobnie najwcześniej zajął się młodszym braciszkiem. W późniejszym okresie drogę torował Andrzejowi wuj, brat matki, Piotr Tomicki, z którym do końca łączyło Krzyckiego trwałe uczucie. W czasie jednak gdy poeta zaczynał studia, Tomicki kształcił się sam za granicą, natomiast Mikołaj mieszkał już w Krakowie i miał ustaloną pozycję społeczną." (fragment Wstępu)