Szczęśliwe to miasto, o którym opowiada się legendy, pisze powieści i wiersze, śpiewa pieśni, uwiecznia się jego piękno pędzlem. Do grona grodów magicznych niewątpliwie należy Wilno, wysławiane w ciągu wieków w różnych językach i na różne sposoby. Poetycka vilniana jest niezwykłe bogata, gdyby ją zebrać do jednego miejsca - wypełniłaby ona z pewnością regały całkiem pokaźnej biblioteki. Wilno obdarzało natchnieniem wielu artystów nie od wczoraj. I nadal oczarowuje, zachwyca, a czasami - niepokoi i boli. Obdarza natchnieniem kolejne już pokolenia miejscowych twórców, inspiruje przybyłych do niego artystów i poetów. Wierszy o Grodzie nad Wilią jest bardzo dużo, bywają jednak one rozproszone w różnych wydaniach, często przypadkowych, w prasie. Od dawna miałem zamiar, ażeby zebrać ciekawsze utwory - nie da się przecież wszystko wrzucić „do jednego kosza" - by zastanowić się, czym jest dla nas Wilno dzisiaj. Inaczej je widzi współczesny Polak, inaczej - Litwin, Białorusin, Żyd czy Rosjanin. W tym bogactwie tworzenia portretu Miasta z perspektywy naszych czasów zdarzają się, co naturalne, rzeczy stereotypowe i wtórne. Zdaję sobie doskonałe sprawę, że i w tym wydaniu nie dało się ich uniknąć, że wybór wcale nie wyczerpuje zagadnienia i może mieć znamiona przypadkowości. Nie do wszystkich autorów, dotykających strun Wilna w swej twórczości, mogłem też dotrzeć, nie miałem możliwości przetłumaczenia wielu ciekawych utworów z innych języków, a przede wszystkim z litewskiego. Myślę, że do tej inicjatywy będę powracał, ażeby ten poetycki portret Miasta pozyskiwał wciąż nowe barwy i odcienie. W tym "Portrecie Miasta" ograniczyłem się do twórców współczesnych. Wyjątek stanowią wiersze Sławomira Worotyńskiego, poety na wskroś wileńskiego i Kolegi, który przedwcześnie odszedł w roku 1983. Trzeba powiedzieć, iż w widzeniu i przeżywaniu Wilna przez Polaków większość z nich odbywa niejako pielgrzymki poetyckie do miejsc, uświęconych tradycją i historią. Łączy to twórców z różnych zakątków Polski - bez względu na różnice pokoleniowe i warsztatowe, a także z Niemiec, Szwecji, Wielkiej Brytanii czy Stanów Zjednoczonych. Tylko z ich strof ostrobramskich dałoby się uczynić oddzielną antologię (taka inicjatywa była realizowana w Białymstoku). Ważne miejsce w ich vilnianie zajmuje Cmentarz na Rossie, przywoływane są miejsca, związane z obecnością Mickiewicza. Bardziej uniwersalnie do tematu Wilna podchodzą Litwini, miasto tutaj często jawi się i zaznacza nie tyle topograficznie, co sytuacyjnie. Odmienne są źródła inspiracji Wilnem twórców innych narodowości - Białorusinów, Tatara, Rosjanina, Czecha i Estończyka... Cieszę się, że znaczna część utworów powstała podczas Międzynarodowych Spotkań Poetyckich „Maj nad Wiią", organizowanych już 15 lat. Dziękuję Poetom za nadesłane utwory, pomoc w przekładach i wyrozumiałość wobec przedsięwzięcia. Zapraszam do udziału w jego kolejnych edycjach - mam nadzieję, ciąg dalszy nastąpi." (Romuald Mieczkowski)