"Mogę się założyć, że nikt w Polsce nie pisze tak, jak Bartek Sadliński. To twórczość oryginalna, a jej autora śmiało można nazywać poetą osobnym. Agresywność i cały dramatyzm tych wierszy, przy całej (a właściwie pomimo) ich groteskowości, przywodzi mi na myśl nurt poezji wyklętej. Wzięty w kleszcze przez postmodernizm i własną nerwicę, podmiot „Zbrodni Ikara" nie radzi sobie zarówno ze sobą, jak i z epoką pełną przejaskrawień, udziwnień i wypaczeń; przede wszystkim jednak z poezją, do tego stopnia, że - pisząc o swoim życiu - niejednokrotnie pisze właśnie o niej. To samonape-dzający się mechanizm: im bardziej, za pomocą lingwistycznych chwytów, z pełną premedytacją, ośmieszony zostaje tu język, tym bardziej uwypukla się, w pogłosie tych wierszy, pasja i chęć dalszego tworzenia. Poezja specyficzna; można dać się jej ponieść lub stać się gorącym przeciwnikiem, nie można jednak jej nie dostrzec." (Maciek Dobrzański) "Nie dajmy się zwieść konkretom; poezja Maćka Dobrzańskiego ucieka od rzeczywistości, powracając do niej w najmniej spodziewanych momentach, podchodząc bardzo blisko; zbyt blisko. Tu świat kurczy się do rozmiaru oddechu, by za chwilę rozrosnąć się do łomotu serca. Psyche i Soma przebywają w polu nieustannych, niebezpiecznych oddziaływań. Jeżeli odczytamy tę umysłowość i uczuciowość jako coś nietypowego i odrębnego - znakomicie, gdyż taki jest ich wydźwięk. Ale jeśli, dodatkowo, spróbujemy dokonać uogólnień, otrzymamy bolesne i przejmujące świadectwo naszych czasów, w których zagubienie i wyklęcie zagwarantowane są statutowo. Nie dajmy się zwieść sporej domieszce hermetyczności. To poezja zaangażowana wnikliwe studium przypadku i wskaźnik zanieczyszczeń." (Bartek Sadliński)