"Earth Mother Earth" to domowy projekt: Jon wplata dźwięki swojego domu (ptaki, koty, żona Jane) w akustyczne piosenki. W pewnym sensie to powrót do muzycznego stylu "Olias of Sunhillow" — mieszanka harfy, gitary akustycznej i wokali tworzy ten sam rozległy efekt — choć podchodzi do tego bardziej naturalnie, podczas gdy "Olias..." był nadprzyrodzony. Fani Jona ANDERSONA prawdopodobnie od początku będą cieszyć się tym albumem; krytycy znajdą paliwo w momentach, gdy Jon wycofuje się z pisania piosenek (np. trzy utwory "Harptree" i przejścia jak "Scraggle Cat and Puss Cat Willum"). Pomimo lekkich aranżacji (bas i dodatkowa gitara są dodawane okazjonalnie tylko dla koloru), wiele utworów jest znakomitych. "Time Has Come", "Concerto Uno", "Concerto Due" i "Whalewatching" są przezroczyste, ale w ich istocie leży rama zachwytu. Jak we wszystkich albumach Jona z lat 90., "Earth Mother Earth" różni się od wszystkiego przed nim lub później. Tutaj wokalista odsuwa się od tworzenia muzyki w studiu i zamiast tego tworzy studio dla swojej muzyki, wykorzystując naturę. Jane pojawia się też w kilku epizodach, w tym w poezji mówionej oraz wokal prowadzący w uroczym "Heaven Knows (Treehugging)". (Nie sądzę, żeby ktoś w tej rodzinie nie miał pięknego głosu.) "Earth Mother Earth" przypomina mi, że ANDERSON (a więc YES) był pod wpływem pracy SIMON & GARFUNKEL, tym razem skłaniając się ku stronie GARFUNKRL tego zespołu. ANDERSON odniósł taki sukces eksplorując poza swoim naturalnym żywiołem (Deseo, Change We Must), że "Earth Mother Earth" wydaje się łatwym zadaniem. Prawda, nie dziwi fakt, że nagrał taki album, ale byłoby szkoda, gdyby tego nie zrobił.