Karen Horney (1885-1952) – amerykańska psycholożka, psychiatra, psychoterapeutka, urodziła się w Niemczech, była jedną z pierwszych kobiet, które ukończyły tam studia medyczne (1911). Niedługo potem zetknęła się z Freudowską psychoanalizą, którą studiowała pod kierunkiem Karla Abrahama. W 1932 roku podobnie jak wielu intelektualistów, wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych. Tam też powstały wszystkie jej książki, w których stopniowo coraz bardziej krytycznie odnosiła się do Freuda. Współpracowała i przyjaźniła się z Erichem Frommem, Margaret Mead, Paulem Tillichem i Ruth Benedict. Karen Horney poszukiwała i odkrywała nowe drogi nie tylko w psychoanalizie. Cała jej biografia o tym świadczy. Była kobietą bardzo odważną, niezależną i dociekliwą. Można powiedzieć, że zarówno swymi poglądami, jak i stylem życia wyprzedzała swoją epokę co najmniej o dwa pokolenia. Nasuwają się analogie z Marią Skłodowską-Curie. Może stąd, z tej nowoczesności, taka jej popularność do dzisiaj. Gdyby Alfred Nobel przewidział swoją nagrodę także dla humanistów, na pewno by ją otrzymała. Do jej najważniejszych dzieł należą Nowe drogi w psychoanalizie, Nasze wewnętrzne konflikty, Autoanaliza i Neurotyczna osobowość naszych czasów (wszystkie dostępne w serii Meandry kultury) i właśnie Nerwica a rozwój człowieka. Zajmuje się w niej autorka jakże ważnym problemem naszych czasów - dotykającą coraz większe ilości ludzi nerwicą. Jej przyczyn upatruje w nieprawidłowym wychowaniu, w idealizowaniu własnego "ja", tyranii powinności, samoaliencji, urażonej dumie, konieczności pogoni za sukcesem za wszelką cenę. Wskazuje także drogi wyjścia i ta część jej pracy mimo upływu lat ciągle pozostaje niezmiernie przydatna, by radzić sobie z samym sobą, Innymi, światem.