"Bardzo sobie cenię poezję Katarzyny Łady, występuje ona bowiem zawsze ze świadomością - ale mówię tutaj nie o świadomości warsztaty, lecz- o dalekowzrocznej świadomości celów poetyckich, jakie chce się na siebie wziąć, by artykułować najbardziej osobiste i najbardziej własne doświadczenie. Katarzyna wie, co chce powiedzieć, ale mało jeszcze tego, bo wie, po co chce angażować do tego muzykę wiersza. To świetne i moim zdaniem - całkiem dziś niespotykanie". (dr hab Karol Samsel)

Skoczek to bezkompromisowa autopsja miejskich warstw społecznych dokonywana przez jednostkę, która nie godzi się na bycie kolejnym trybikiem w systemowej maszynie. Powieść posklejana z obrazów szarej rzeczywistości, od samego początku wzbudzająca w czytelniku wielką paletę emocji. To słodko-gorzkie perypetie młodego człowieka z góry skazanego na porażkę, naiwnie podejmującego rękawice. Bo koniec końców, jakie mamy wszyscy wyjście?

"Wiersze z najnowszego tomu Marka Wołyńskiego zostały podzielone na cztery rozdziały. W pierwszym utwory są przejawem buntu przeciw hipokryzji i sztuczności. Poeta nie zgadza się na udawane gesty współczucia, które w gruncie rzeczy budują tylko własne ego, zamiast służyć drugiemu człowiekowi. W kolejnym rozdziale Wołyński przenosi nas w czasy i miejsca utracone - uchyla drzwi rodzinnego domu, prowadzi do krainy dzieciństwa, pisze o przemijaniu. W zbiorze znalazły się również wiersze o miłości. Są to teksty dojrzałego mężczyzny, który zdążył poznać, jak silne buduje ona więzi i jaką destrukcję niesie jej utrata. A efektem zgubionej miłości często bywa samotność, której autor "Pajęczej harfy" poświęcił końcową część książki. Poezja Marka Wołyńskiego, choć mówiąca o sprawach niezwykle istotnych, jest wyciszona i przez to ma większą siłę przekazu. Gorąco zachęcam do lektury tego jakże interesującego zbioru." (Tadeusz Zawadowski) "Zastanawiałam się, dlaczego Marek Wołyński nazwał swoją najnowszą książkę poetycką "Pajęcza harfa". Po przeczytaniu wszystkich wierszy nie tylko znalazłam źródło tytułu - utwór "Chwila w pokoju", który wydaje się kluczowy dla całego zbioru, lecz uzmysłowiłam sobie, że „pajęczyna" Wołyńskiego jest jednocześnie mocna i delikatna, a melodie wygrane na pajęczych strunach tylko pozornie są niesłyszalne - słyszą je wtajemniczeni, którzy wiedzą, jak słuchać. Gdyby zwiększyć grubość takich cięciw, drgałyby zapewne mocniej niż kontrabasowe. I często tak się dzieje podczas czytania tych wyjątkowych wierszy." (Adriana Jarosz)