"Koniemłoty. Był rok 1952. Znany w Polsce badacz kopalnych utworów morskich z terenu przedkarpackiego magister Kazimierz Kowalewski, repatriant ze Lwowa osiadł z małżonką i ułomnym garbatym synkiem w Szczecinie. Nawiązał kontakt z warszawskim instytutem geologicznym pragnąc tam pracować. Był już niemłody a w dodatku bity po głowie przez NKWD ogłuchł całkowicie. Instytut żałując etatu, przyjął magistra Kowalewskiego na umowę krótkoterminową, zlecajac mu ukończenie mapy geologicznej arkusz Staszów. W grę wchodził teren na południe od miasta, gdzie spodziewano się złóż siarki rodzimej. Zawieziono pana Kazimierza oraz ręczny świder do Koniemłotów. Załatwiono kwaterę, dwóch ludzi do wiercenia i zostawiono dla opieki nad naukowcem studentkę geologii Uniwersytetu Warszawskiego odbywającą tam praktykę terenową. Studentką była panna Ola Marszałkiewicz z Wołomina. Dzięki zaradności tej ładnej i energicznej dziewczyny praca ruszyła z miejsca. Nadszedł piękny, słoneczny, ciepły październik. Dla Oli zakończył się okres praktyki i musiała wracać do uczelni. Wynikł problem, co dalej z magistrem Kowalewskim. Rzecz polegała na tym, iż rozmowę z nim prowadziło się tak, że głuchy geolog wyciągał z kieszeni zatłuszczony zeszyt oraz ołówek i trzeba było pisać, co ma się mu do powiedzenia. Wtedy on odpowiadał ustnie. Jako naukowiec był rozpaczliwie niezaradny." (fragment tekstu)

"W Staszowie. Zwiedzanie miasta zacznijmy od rynku. Murowana masywna, ciężka budowla barokowa widniejąca pośrodku, zwana potocznie ratuszem, to kramnice wybudowane bodajże w 1738 roku. We wschodniej pierzei placu przy narożu z ulicą Kościelną mieszkający za czasów zaborów w Staszowie unici, czyli Rosjanie i Rusini obrządku greckokatolickiego wybudowali zbór zwany "małą cerkwią". Korzystali z tego kościoła do roku 1875, kiedy to car zakazał "starowiercom" praktyk religijnych i zmusił ich do powrotu na łono Kościoła prawosławnego. Budowli nie zniszczono, ale zamieniono na punkt handlowy i nazwano "domem pod filarami". Cerkiew właściwa mieściła się przy ulicy Krakowskiej w budynku późniejszego kina "Syrena". Cerkiew wybudowano bezpośrednio po wojnie napoleońskiej, kiedy Staszów znalazł się pod zaborem rosyjskim i budowla nosiła znamiona neobizantyńskie. Na kino adaptowano cerkiew zaraz po drugiej wojnie światowej. Początkowo korzystał z niej kinematograf objazdowy, a poza tym było tam miejsce na zabawy i akademie. Warto pamiętać, że w 1968 roku obiekt spłonął, ale został odbudowany. Zachowały się stare fotografie na których widać, że dawna cerkiew miała dwie wieże. Jedna zakończona strzeliście, a druga banią typową dla świątyń bizantyńskich. Dlaczego, tego dziś nikt nie wytłumaczy. Ale skoro jesteśmy w tym miejscu, warto przejść kilka kroków, by znaleźć się na ulicy Łazienkowskiej. Leży ona między kinem a dawną łaźnią wojskową, wybudowaną za cara. Plac nazywa się "blich", co świadczy, że kiedyś bielono tym płótno, czyli "blichowano" kropiąc wodą i rozkładając w słońcu. Z czasem obiekt zamieniony został na boisko sportowe." (fragment tekstu)