A co za to dostanę?" to trzecia część przygód skrzata Budełki. To książka adresowana z jednej strony do dzieci, które już umieją czytać, a z drugiej do dorosłych, którzy wierzą, że dzieci można wychować z pomocą kar i nagród. Do tekstu dołączone są zadania. Można z nimi pracować w szkole, jak również w domu. Nadają się również dla uczniów w ED. „Jak ładnie narysujesz szlaczek, dostaniesz złotą gwiazdkę”. „Jak zrobisz ćwiczenie, dostaniesz słoneczko”. „Jak się nauczysz wiersza na pamięć, dostaniesz piątkę”. Zawsze coś za coś. Rysuj, pisz, czytaj, licz, a dostaniesz za to nagrodę. Trzecia część „Piernikowej Wyspy” jest właśnie o tym, co złego jest w złotych gwiazdkach i tablicach motywacyjnych, co tracą dzieci, gdy nauczymy je, że warto robić tylko to, za co dostaje się nagrody, że za każdy trud należy się gratyfikacja. Nagrody są jak cukier. Życie bez niego jest dużo zdrowsze, ale gdy się raz pozna smak słodyczy, wydaje się, że nie można bez nich żyć. Bo cukier uzależnia. Dokładnie tak samo jest z ocenami i wszystkimi innymi nagrodami. Kto nauczył się pisać, czytać czy liczyć dla kwiatków, złotych gwiazdek, punktów czy stopni, dla tego nagrody stają się celem. Do rąk Czytelników trafia trzecia część „Piernikowej Wyspy”. Po książkach Życie to nie wyścigi i Między kijem a marchewką przyszła kolej na A co za to dostanę?. To kolejna odsłona przygód Budełki i Raptuni. Moje książki adresuję do dzieci, ale pisząc je, myślę również o dorosłych – o rodzicach i nauczycielach. Bo to my dorośli uzależniamy dzieci od ocen i innych nagród, to my wieszamy na ścianach prawdziwe lub symboliczne tablice z punktami, to my uczymy dzieci rywalizacji i każemy im gonić za kolorowymi, bezwartościowymi świecidełkami. Mam ogromną nadzieję, że znalazłam odpowiednie słowa, by przekonać dorosłych, że uzależnianie dzieci od nagród jest błędem. „Nie jestem taki głupi, żeby sprzątać, jeśli nie dostanę za to ani jednego punktu” – mówi Budzisław. Taka jest logika systemu wychowawczego, w którym został wychowany. Ale dzieci można wychować zupełnie inaczej. To nasze decyzje – rodziców i nauczycieli. Autorką części zadań jest Joanna Hofman. Joannie oraz Kalinie Stefaniak zawdzięczam wiele cennych wskazówek, których źródłem jest praca z dziećmi. W tworzeniu zadań związanych ze skuteczną komunikacją pomagała mi Ewa Tyralik-Kulpa. Jestem Wam niezmiernie wdzięczna, że mnie wspieracie i tak szczodrze dzielicie się Waszymi doświadczeniami.

„Między kijem a marchewką” to książka nie tylko dla dzieci. Napisałam ją dla dzieci, które już umieją czytać i pisać, ale również dla ich rodziców i nauczycieli. Jest to druga część serii "Pernikowa Wyspa", która poświęcona jest problematyce oceniania i rywalizacji. W tekst wplecione są zadania. To zadania typowe dla kultury uczenia się, które rozwijają kreatywność i zachęcają do szukania własnych rozwiązań. Niniejsza książka jest kontynuacją przygód skrzata Budełki opisanych w pierwszej części serii „Piernikowa Wyspa”, pt. "Życie to nie wyścigi". "Między kijem a marchewką" stawia pytania o sens i skutki wychowania opartego na ciągłej kontroli, pomiarze i rywalizacji. Co się dzieje, gdy dzieci uczą się robić tylko to, co się opłaca, gdy ich celem stają się oceny, punkty i średnie na świadectwach, gdy wszystko jest mierzone i gdy ich poczucie sukcesu zależy od opinii innych osób? Co się wtedy dzieje z ich poczuciem wartości? Od czego i od kogo zależy? Powinniśmy zadać sobie pytanie, co tracą dzieci, gdy przestają słyszeć swój wewnętrzny głos, gdy punktem odniesienia stają się dla nich nagrody, a nie to, co dla nich ważne i co je fascynuje? Warto zadać sobie pytanie, czy chcemy wychować ludzi wewnątrz- czy zewnątrzsterownych? Jako rodzice i nauczyciele mamy wybór. Możemy wychować dzieci tak, żeby wiedziały, że w życiu mogą realizować swoje marzenia, albo tak, by w przyszłości ktoś, kto będzie miał wystarczająco dużo marchewek, zatrudnił je do realizacji swoich. Główny bohater codziennie musi się mierzyć z takimi samymi problemami, z jakimi mierzą się nasze dzieci i my sami. Nie ma tu czarów i dróg na skróty, ale bajkowa, uproszczona formuła pozwala na pokazania związków przyczynowo-skutkowych, których często nie dostrzegamy. Do opowiadania o Budełce zostało dołączonych wiele zadań. Jest ich tyle, że mali czytelnicy mogą wybierać te, które ich zainteresują. To zadania, które każdy może zrobić po swojemu. Mam nadzieję, że nauczyciele przeanalizują zawarte w książce zadania pod kątem metodycznym. Nie ma tu zamkniętych zadań z jednym dobrym rozwiązaniem. Większość to spersonalizowane zadania wymagające kreatywności, które każde dziecko lub każda grupa uczniów może zrobić na swoim poziomie. Zadania są do wyboru i można je modyfikować. Formuła książki zachęca również dzieci do tworzenia własnych zadań (książka adresowana jest do dzieci, które już umieją czytać i pisać, ale można z nią pracować również w 4 klasie na języku polskim, ponieważ wiele zadań dotyczy kreatywnego pisania, słowotwórstwa, korzystania z różnych źródeł informacji). Ale z książką można również pracować w edukacji domowej i na zajęciach terapeutycznych, bo część zadań dotyczy trudności szkolnych, porażek, czy odróżniania faktów od opinii. W książce zawiera również przesłanie dla rodziców. Drodzy rodzice, do Was kieruję szczególny przekaz. Mam ogromną nadzieję, że po lekturze inaczej spojrzycie na swoje dzieci i ich problemy. Mam ogromną nadzieję, że coś zmienicie. Pamiętajcie, że jeśli kupicie swoim dzieciom książkę o Budełce, to musicie poświęcić im również czas i uwagę. Tę historię dziecko może czytać samo i każde ją zrozumienie, ale … zadania wymagają rozmów z dorosłymi. Mam nadzieję, że wspólna lektura będzie okazją do głębszych dyskusji.

„Życie to nie wyścigi” to książka nie tylko dla dzieci. Napisałam ją dla dzieci, które już umieją czytać i pisać, ale również dla ich rodziców i nauczycieli. Pierwsza część serii poświęcona jest presji czasu. W tekst wplecione są zadania. To zadania typowe dla kultury uczenia się, które rozwijają kreatywność i zachęcają do szukania własnych rozwiązań. Głównym bohaterem jest skrzat Budełko, który codziennie musi się mierzyć z takimi samymi problemami, z jakimi mierzą się nasze dzieci i my sami. Nie ma tu czarów i dróg na skróty, ale bajkowa, uproszczona formuła pozwala na pokazania związków przyczynowo-skutkowych, których często nie dostrzegamy. W historię Budełki wplecione są zadania. Dotyczą matematyki, języka polskiego, ale również empatii, emocji, relacji z innymi, wiary w siebie, odporności na stres, planowania i oczywiście szkoły. Bo czy tego chcemy czy nie, tysiące godzin spędzanych w szkole mają ogromny wpływ na to, jak dzieci i młodzi ludzie radzą sobie z problemami, jak postrzegają siebie i swoje możliwości. Mam nadzieję, że nauczyciele przeanalizują zawarte w książce zadania pod kątem metodycznym. Nie ma tu zamkniętych zadań z jednym dobrym rozwiązaniem. Większość to spersonalizowane zadania wymagające kreatywności, które każde dziecko lub każda grupa uczniów może zrobić na swoim poziomie. Zadania są do wyboru i można je modyfikować. Formuła książki zachęca również dzieci do tworzenia własnych zadań (książka adresowana jest do dzieci, które już umieją czytać i pisać, ale można z nią pracować również w 4 klasie na języku polskim, ponieważ wiele zadań dotyczy kreatywnego pisania, słowotwórstwa, korzystania z różnych źródeł informacji). Ale z książką można również pracować w edukacji domowej i na zajęciach terapeutycznych, bo część zadań dotyczy trudności szkolnych, porażek, czy odróżniania faktów od opinii. W książce zawiera również przesłanie dla rodziców. Drodzy rodzice, do Was kieruję szczególny przekaz. Mam ogromną nadzieję, że po lekturze inaczej spojrzycie na swoje dzieci i ich problemy. Mam ogromną nadzieję, że coś zmienicie. Pamiętajcie, że jeśli kupicie swoim dzieciom książkę o Budełce, to musicie poświęcić im również czas i uwagę. Tę historię dziecko może czytać samo i każde ją zrozumienie, ale … zadania wymagają rozmów z dorosłymi. Mam nadzieję, że wspólna lektura będzie okazją do głębszych dyskusji.