"Oto słowo wyjaśnienia, jak powstała moja opowieść o wojennych losach Hanki Ordonówny. Zaczyna się ta relacja w Wilnie, w moim rodzinnym mieście, w Teatrze na Pohulance, opromienionym sławą warszawskiej Reduty, która na cztery lata (1925-1929) zjechała do miasta nad Wilią. Nie tylko ze swymi wielkościami aktorskimi, ale także i z Instytutem Sztuki Teatru, kształcącym adeptów tej sztuki. To dzięki Reducie Teatr na Pohulance stał się jedną z legend polskiego teatru międzywojnia. To w teatrze na Pohulance Juliusz Osterwa wystawił "Księcia Niezłomnego" (sam zagrał Ferdynanda), później "Przepióreczkę" i "Sułkowskiego", "Wesele" i "Zemstę". A gdy Reduta wróciła do Warszawy, kierowanie Pohulanką przypadło Aleksandrowi Zelwerowiczowi. Sławny teatr połączył on z drugą sceną wileńską - z „Lutnią". Na otwarcie swego pierwszego sezonu dał "Dziady" w układzie Stanisława Wyspiańskiego (dochód przeznaczył na fundusz budowy pomnika Adama Mickiewicza). W spektaklu tym w roli Zosi debiutowała Irena Eichlerówna. Konrada zagrał młodziutki Marian Wyrzykowski. Zresztą cały zespół Zelwerowicza składał się niemal wyłącznie z ludzi młodych. Później był jeszcze spektakl "W sieci" Jana Augusta Kisielewskiego, i "Rewizor" Gogola, i "Sen nocy letniej" Szekspira, i sławny gościnny występ Wandy Siemaszkowej w "Mirli Efros Gordina". I "Turandot". I dziesiątki podobnych wielkich tytułów z wielkimi młodymi nazwiskami, które zapiszą się w historii polskiego teatru: poza wymienionymi - Junoszy Stępowskiego, Stefana Jaracza, Zofii Małynicz, Jana Kreczmara. Piszę o tym dość szeroko, choć pozornie sprawa może być uważana za nie mającą związku z tematem głównym. Nic bardziej mylącego! Chodzi mi bowiem o to, by pokazać, iż oba wileńskie teatry należały do pierwszych scen w kraju, przyciągały wielkie nazwiska reżyserów, uzdolnioną młodzież i opromienionych sławą aktorów. I jedni, i drudzy podpisali latem 1939 roku szereg kontraktów z wileńską Pohulanką - m.in. młodzi (dopiero po studiach w PIST) Hanka Bielicka i Jerzy Duszyński. Jednak gdy nadejdzie wrzesień 1939 roku, do Wilna, w ucieczce przed niemieckim najeźdźcą, napłynie fala także teatralnych znakomitości. Czy w niej odnajdziemy i Hankę Ordonównę?" (fragment "Słowa wyjaśnienia")