"Saga wrocławska" jest zbiorem poszerzonych i uzupełnionych ar-tykułów, które ukazywały się w „Słowie Polskim" w latach 1999-2001, w cyklu "Sagi rodów dolnośląskich". Składają się na nią 74 opowieści o dziejach rodów czy poszczególnych rodzin, pochodzących z różnych regionów Polski. Łączy je jedno - przedstawiciele wszystkich tych rodzin osiedlili się po 1945 roku we Wrocławiu lub na Dolnym Śląsku, wpisując się w jego najnowszą historię. Wnieśli tu nie tylko własne doświadczenia i indywidualność, ale także bogate dziedzictwo duchowe, kulturowe oraz pamięć o swoich przodkach, często sięgającą wiele pokoleń wstecz. Spotkamy wśród nich postaci wybitne, współtwórców lub świadków najważniejszych wydarzeń z przeszłości Polski. Ich sylwetki i dokonania starałam się jednak przedstawić w sposób zwyczajny, w stylu rodzinnej gawędy, urozmaiconej anegdotami oraz ciekawostkami z życia codziennego i osobistego. Większość sag dotyczy rodzin ziemiańskich. Pielęgnowane w tym środowisku tradycje i wartości, przekazywana z pokolenia na pokolenie wiedza o przodkach, zachowane pamiątki są bezcennym materiałem, umożliwiającym na przykładzie dziejów poszczególnych rodów prześledzenie szeregu procesów życia społecznego i jednostek. Po drugiej wojnie światowej ziemianie nie tylko utracili swoją własność, ale i zostali zmuszeni do opuszczenia rodzinnych stron. Wielu z nich udało się wtedy do Wrocławia, miasta, które uchodziło za stosunkowo bezpieczne i dające nadzieję na rozpoczynanie życia od nowa. Osiedlenie się tutaj przybyszów z różnych środowisk i ze wszystkich regionów kraju sprawiło, że korzenie dzisiejszych wrocławian są niezwykle rozległe. Przez pryzmat losów poszczególnych rodzin można więc zobaczyć historię całej Polski, częściowo także krajów ościennych. Dzisiaj, w przededniu wejścia do Unii Europejskiej, gdy tak wiele się mówi o potrzebie zachowania tożsamości narodowej, wiedza o własnych korzeniach nabiera głębszego znaczenia. Obecnie obserwuje się wyraźny wzrost zainteresowania genealogią, wiele osób próbuje odtworzyć historię swoich rodzin. Znamienne jest to, że młodzi ludzie okazują nierzadko większe zainteresowanie korzeniami niż ich rodzice, którzy dorastali w czasach PRL-u. W wyborze osób, z którymi przeprowadziłam wywiady, nie ma żadnego klucza, nie przyjmowałam specjalnych kryteriów. Często decydował o tym przypadek, czyjaś sugestia, kontakty prywatne i zawodowe. Mam świadomość, że wśród mieszkańców Wrocławia są jeszcze tysiące osób, które mogłyby podzielić się ciekawą historią. Każdy bowiem ma swoją opowieść, bez względu na pochodzenie i rozmiar zasług przodków. W trakcie pisania tych sag uświadomiłam sobie, jak wielu wrocławian jest ze sobą spokrewnionych, spowinowaconych, albo przynajmniej powiązanych wspólnymi przeżyciami. W tym kontekście można powiedzieć, że razem tworzymy jedną opowieść rodzinną - sagę wrocławską (w szerszym rozumieniu - dolnośląską). Stąd tytuł książki, trafnie podpowiedziany przez mojego Kolegę z ławy szkolnej i uniwersyteckiej redaktora Andrzeja Ostrowskiego. Przygotowując niniejszy zbiór do druku, zaniechałam selekcji materiału, by uniknąć krzywdzącego oceniania, czyje losy są bardziej interesujące. Aby nie wprowadzać jakiejkolwiek hierarchii, zastosowałam układ alfabetyczny, według nazwisk rodowych (umieszczone są na górnych marginesach), także w przypadku pań, które noszą nazwiska po mężu. Tylko sagi opowiadające o losach pojedynczych osób lub najwyżej dwóch generacji mają na marginesie imię i nazwisko osoby, która udzieliła wywiadu. Ponieważ z niektórymi rozmawiałam w ostatnich - jak się okazało - chwilach ich życia, na końcu rozdziału zamieściłam datę ich odejścia." (fragment "Od Autorki")