„Jedna z najbardziej znaczących suit muzyki fortepianowej, jakie kiedykolwiek stworzyłem” – Rick Wakeman Wszystkie utwory napisał i wykonanał Rick Wakeman. Dzięki "Melancholii", Rick Wakeman kończy niezwykłą trylogię solowych dzieł fortepianowych, która rozpoczęła się od Piano Portraits (2017) i kontynuowana była Piano Odyssey (2018) – oba albumy były kamieniami milowymi, które przyniosły mu nowy poziom popularności i uznania krytyków jako artysty solowego. Podczas gdy tamte nagrania patrzyły na zewnątrz, reinterpretując ukochane melodie i badając szerokie tematy, Melancholia zwraca się do wewnątrz, zapraszając nas do najbardziej osobistej, intymnej, a być może najgłębszej muzyki w karierze Wakemana. Chociaż często mylona z czystym smutkiem, melancholia – jak sam Wakeman zauważa – jest bardziej złożona, bardziej subtelna. To temperament równie mocno jak nastrój: wrażliwy, refleksyjny, lojalny, twórczo zorientowany, głęboko analityczny i cicho niezachwiany. Ta bogatsza definicja leży u podstaw tego albumu. Te kompozycje nie są ani ponure, ani melancholijne. Są hojne duchem, pełne chwil światła i determinacji, odzwierciedlając umysł, który nauczył się godzić z melancholią - nie po to, by jej unikać, lecz by ją przekształcać. Album rozpoczął się, jak wiele z najlepszych dzieł Wakemana, od cichej chwili przy pianinie. Pewnego popołudnia jego żona Rachel podsłuchała, jak gra refleksyjną kompozycję - która później stała się utworem „Garo” - i została porażona jej subtelną siłą emocjonalną. A ponieważ dobrze wiedziała, że często zwraca się on do pianina w czasach smutku lub wewnętrznego zawirowania, używając muzyki jako swego rodzaju emocjonalnej mapy, zachęciła go, by ją podzielił. To, co nastąpiło potem, nie było koncepcyjnym albumem w tradycyjnym znaczeniu, lecz głęboko spójną suitą, początkowo pisaną intuicyjnie, a później kształtowaną we współpracy z długoletnim producentem i inżynierem dźwięku Erikiem Jordanem w The Granary Studio w Norfolk. Nagrane na pięknym Steinwayu Model D - instrumencie tak legendarnym jak muzyka, którą ożywia - brzmienie Melancholii jest bogate, rezonujące i odsłonięte w najdelikatniejszy sposób. Nie ma wielkich gestów, nie ma teatralności - tylko przenikliwa klarowność i cicha siła legendy, która ujawnia swoją duszę.