„Ponad zgiełkiem" to szósty już zbiór wierszy Waltera Pyki, poety-aptekarza z Popielowa pod Opolem. Krótkiego komentarza domaga się kilka informacji zawartych w tym zdaniu. Sześć tomików wierszy: po debiutanckim,„Zapachu tęczy" wydanym w 1992 roku ukazały się jeszcze (nie licząc utworów rozsianych po czasopismach): „O jednego więcej" (1993), „Dogonić miłość" (1994), „Okolice zdziwienia" (1996), "Białe na czarnym" (1998). Dorobek to niemały. Że z ilością tą łączyć można pewną znaną koncepcję poezjowania, o tym za chwilę. Poeta aptekarz: profesja autora nie jest bez znaczenia, zwłaszcza, że on sam nie daje nam o niej zapomnieć zarówno realiami, jak i metaforyką swych wierszy, a także świetnym konceptem poetycko-plastycznym, wykorzystanym na ostatniej stronie okładki wcześniejszego z tomików (,,W razie bólu czytamy, zapisane na formularzu recepty, zalecenie mgr. farm. Waltera Pyki). Wreszcie Popielów pod Opolem: miejsce zamieszkania, pracy i prawdopodobnie powstania większości wierszy, dobre okolice do przeżywania poetyckiego opisu rzeczywistości bliższej i dalszej; strony, z którymi autor-bohater mocno się identyfikuje (chyba nie tylko dlatego, że są mu one jako Ślązakowi bliskie), strony, które co prawda czynią zeń poetę prowincjusza (jak się okaże tywnym znaczeniu tego pojęcia), ale też dają poczucie zadomowienia i bezpieczeństwa. (...) W„Ponad zgiełkiem" pomieścił autor wiersze nader zróżnicowane tematycznie. Jak to w „Ogrodzie nie plewionym" chciałoby się powiedzieć, choć w rzeczywistości skrzętna ręka ogrodnika wprowadziła tu pewien porządek, grupując poszczególne utwory w pięciu częściach. Jednak wrażenie zróżnicowania tematycznego pozostaje. Mamy więc dedykacje i serdeczne zwroty do konkretnych adresatów, mamy dojrzałe i osobliwe daremne erotyki, w których co ciekawe - przyjmuje czasem poeta żeński punkt widzenia; mamy wiersze religijne, z których najciekawsze, mimo iż tradycyjne w formie i w wymowie, wydają się ujęcia epigramatyczne; mamy pełne grozy i sarkazmu refleksje na temat naszej współczesności; mamy też kilka aforyzmów, wprowadzających do całości nastrój żartu, krotochwili. Jak w tym wszystkim udało się autorowi zachować równowagę ducha i pozostać w zgodzie ze światem, którego przecież nie akceptuje on w całości? Zdaje się, że umożliwiły mu to dyspozycje, które wcześniej określiliśmy jako potrzebę dialogu i umiejętność dziwienia się. Wsparte bezpretensjonalnym, tradycyjnym warsztatem poetyckim oraz dystansem, jaki zapewnia postawa poety-prowincjusza, wiersze Waltera Pyki krążą nieustannie wokół podstawowego i zarazem powszechnego ludzkiego pragnienia, szukają po prostu ładu i harmonii, starają się wytropić - jak niemodne to dziś słowo - szczęście. Gdy zaś trafi im się coś przeciwnego, nie złorzeczą, co najwyżej chowają się w zdziwieniu, nade wszystko jednak ulgę znajdują w sobie, w akcie twórczym.,,W razie bólu - jeden wiersz" raz jeszcze posłużmy się aptekarską dewizą ich autora." (Jan Neuberg)