"Wobec tych wierszy nie można pozostać obojętnym. „Kołderka z białego marmuru" wzrusza i porusza serce i umysł. Przekazać uczucia, które chowamy przed światem zewnętrznym głęboko w sobie - to wielka sztuka. A jeśli czytelnik potrafi odnaleźć w wierszu fragment własnej historii, cząstkę własnego świata, to tym większa jest siła poezji..." "Przeczytałem „Kołderkę z białego marmuru" zaraz po spotkaniu z autorką. Byłem powściągliwy, ale nie umiem oceniać wierszy. Nie będę więc oceniał. Powiem tylko, że mimo zmęczenia nie mogłem przestać czytać, a potem - nie pamiętać. Nie wiem, jak te wiersze opisać, bo to przecież treny, zapis tragedii, ale jeśli można - zapis głęboko poruszający. Więc zapis poetycki chyba doskonały, bo jakby się go nie czuje, tak jest precyzyjny. Będę uważał za zaszczył, jeśli moja opinia zachęci do przeczytania tych dramatycznych, a powściągliwych trenów." (Ernest Bryll) "Tak jak osoba mówiąca w tych wierszach, "lękam się czy kiedykolwiek będę umiała wrócić do siebie" po lekturze "Kołderki...". Jakiej trzeba wrażliwości, by nie tylko odczytać cierpienie, ale aż tak wejść w jego głębię, zeby odnaleźć ból w talerzyku, który "już do niczego nie będzie mi potrzebny"? Albo prosić Boga: "naucz ją wreszcie latać Panie". Na to trzeba po prostu być poetą. Tylko tyle. I aż tyle." (Maria Ewa Aulich)

"Pokój z widokiem na Dunnes Stores" to zbiór literackich reportaży, poświęconych życiu naszych rodaków, mieszkających w Irlandii. Autor pokazuje nam Zieloną Wyspę taką, jakiej nie zna przeciętny czytelnik: wyspę szczęśliwą, ale czasem też wyspę nonsensu. Książka jest więc o miejscu, ale przede wszystkim o ludziach: Irlandczykach, Polakach, ale także przedstawicielach innych nacji, w ich wzajemnych, skomplikowanych relacjach. Świat emigracji w książce Łukasza Ślipko to świat kulturowych zderzeń, ale także zderzenia kultur. To historia i polityka przemieszane z prozą codziennego życia. Namysł nad ważkimi kwestiami towarzyszy tak trywialnym czynnościom jak poszukiwanie mieszkania. A że tym mieszkaniem można człowieka wykończyć nie gorzej, niż siekierą, to zupełnie inna sprawa. Zdając sprawę ze swoich wyspiarskich peregrynacji, autor jednocześnie zadaje pytanie o sens emigracji oraz jej oczywiste i nieoczywiste motywy. Zastanawia się, czym tak naprawdę jest owe lepsze życie, do którego wszyscy ciągną, a które częstokroć nie poddaje się łatwemu zdefiniowaniu. Podejmuje polemikę z obecną w polskich mediach krytyką, piętnującą emigrantów jako życiowych rozbitków i przegranych, którzy nie potrafili znaleźć dla siebie miejsca w polskiej rzeczywistości. Irlandia była kiedyś rajem, ale już nim nie jest. Polska jeszcze długo rajem nie będzie. Refleksje autora "Pokoju z widokiem na Dunnes Stores" stale oscylują pomiędzy tymi dwoma ekstremami, próbując znaleźć jakiś złoty środek, za pomocą którego dałoby się uczciwie opisać całą tę fascynującą rzeczywistość.