„Las zetknął ze sobą grupkę ludzi, którzy biegali dla poprawy samopoczucia i ogólnej sprawności, dla udowodnienia sobie i bliźnim, że stać ich na wyczyn. Przez lata uczestniczyli w zawodach organizowanych przez innych, z czasem zaczęli organizować je sami. Nie wszystkim to wystarczało. Pojawił się pomysł wypłynięcia na szersze wody. Kolega Krzysztof Płotek, który w 1997 r. dołączył do grupy biegaczy od wielu lat spotykających się w domu lekarzy Barbary i Stanisława Polewków, rzucił hasło: Sztafetą do Ojca Świętego! Irka Węgrzyna i pozostałych kolegów taka forma i taki cel zmobilizowały do podjęcia tego nieznanego, ambitnego wyzwania. Owszem, kilku kolegów miało doświadczenie udziału, a nawet osiągnięcia świetnych wyników w maratonach i krótszych biegach poza granicami kraju, ale bieg sztafetowy to coś nowego. Minęło 20 lat od pierwszej sztafety do Watykanu. Z perspektywy tylu kolejnych lat i kolejnych wypraw do miejsc bardziej odległych, wypraw bardziej skomplikowanych organizacyjnie, wypraw nie pięcio, ale kilkunastoetapowych, każda z nich miała swoją specyfikę, swój koloryt, klimat, po prostu niepowtarzalną historię. Ta pierwsza do Rzymu na 79. urodziny Jana Pawła II (maj 1999) i dwie kolejne: do Betlejem (lipiec 2000 - Rok Wielkiego Jubileuszu) i do Fatimy (lipiec 2001) stały się triadą (Wiara - Nadzieja - Miłość), godnym uczczeniem: zamknięciem i otwarciem świętego czasu na przełomie drugiego i trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa. Na gruncie naszej wiary, kultury, tradycji, historii rodziły się następne inicjatywy". [Wstęp, fragm.]