"Wybór wierszy z publikacji prasowych Przeczka w latach 1971-1998 to szczególny rodzaj świadectwa dojrzewania artystycznego tego autora, a także - i może przede wszystkim - dokument coraz bardziej systematycznego uczestnictwa tego pisarza w polskim życiu literackim. Niewątpliwie warto się z nim zapoznać. Zdaniem autora istotną i zdecydowanie nie zamierzoną rolę w procesie rozwojowym literatury zaolziańskiej odegrały perturbacje polityczne przełomu lat 60. i 70. W okresie tym Przeczek, podobnie zresztą jak pozostali autorzy z zaolziańskiej czołówki literackiej, Władysław Sikora, Wiesław Adam Berger czy Henryk Jasiczek, został pozbawiony możliwości druku i w ogóle możliwości uczestniczenia w życiu literackim na terenie ówczesnej Czechosłowacji. Nie godząc się na milczenie, postanowił w odruchu samoobronnym zacząć publikować w Polsce. I stąd, jak twierdzi, wziął się ten cały skok jakościowy w jego twórczości. Stąd również i tytuł zbiorku." (fragment Posłowia)

"Władysław Sikora urodził się w 1933 roku w Boconowicach. Ukończył Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Ołomuńcu. Początkowo podjął pracę jako nauczyciel, później związał się jako dziennikarz z “Głosem Ludu”, zostając redaktorem rubryki kulturalnej i literackiej. W 1969 roku, po konflikcie z władzami komunistycznymi, został wydalony z pracy. Później podjął pracę jako referent do spraw organizacyjnych przy ZG PZKO, kierownik literacki teatru lalkowego “Bajka” i redaktor naczelny “Ogniwa”. Publikował też w “Zwrocie”. Jeden z czołowych poetów poetyckiej generacji tzw. “pierwszolotowców”, od nazwy ich debiutanckiej antologii “Pierwszy lot”. Samodzielny debiut poetycki Sikory to tomik wierszy “Próg”, pozytywnie oceniony przez krytykę i czytelników. Po 1989 roku publikował rzadko, skupiał się raczej na pracy publicystycznej. Jego dorobek literacki jest niezwykle różnorodny. Poeta, choć dokonał znaczącej przemiany kodu artystycznego w literaturze zaolziańskiej, nie stronił od poruszania tematów iście regionalnych, wręcz przeciwnie. Krajobraz rodzimych stron i życie ich mieszkańców stanowiły dla niego ważną inspiracjęb. W zbiorze esejów "Ojcowizna", w którym poszukuje horyzontu identyfikacji zbiorowej, włącza Zaolzie w góralską i pasterską kulturę Wołochów, związanych z opisywaną przez Stanisława Vincenza Huculszczyzną. Zarazem wskazuje na przemieszanie kultur, przypominając, że jego rodzinna kraina nie jest prowincją, tylko exemplum heterogenicznej tożsamości europejskiej. Innymi słowy: dokonuje uniwersalizacji problemu Zaolzian, odpomnienia faktu, że – jak to aforystycznie ujął Stanisław Brzozowski – „każdy z nas jest przybyszem”.