Narodziny republikańskiej państwowości austriackiej po I wojnie światowej byty jednoznaczne z zaistnieniem nowego czynnika państwowoprawnego w Europie. Wiele państw musiało się też odnieść do faktu jego powstania i istnienia, chociaż sprawa budziła obiekcje poszczególnych rządów. Trzeba bowiem pamiętać, że Republika Austrii była spadkobierczynią byłej monarchii austro-węgierskiej, z czego wynikało wiele różnego rodzaju zaszłości zarówno o charakterze państwowoprawnym, jak też gospodarczym czy politycznym. Fakt powstania Republiki Austrii przyjęto w Warszawie przychylnie. Powodów takiego nastawienia było wiele, choć wystarczy ograniczyć się do niektórych. Przede wszystkim tak Rzeczpospolita, jak i Republika Austrii powstawały na gruzach byłej monarchii Habsburgów. Zostały też wkomponowane w usankcjonowany traktatowo ład wersalski, formalnie gwarantowany przez zwycięskie mocarstwa Europy. Istnienie samo-dzielnej państwowości austriackiej przekreśliło dążenia - tak w Austrii, jak i w Niemczech - do połączenia się w ramach Rzeszy (Anschlussu), co siłą rzeczy zwiększałoby zagrożenie dla Polski ze strony zachodniego sąsiada. Poza tym Republika Austrii wpływała korzystnie na układ stosunków międzynarodowych w Europie Środkowej, stabilizując je na rzecz utrzymania wersalskiego ładu pokojowego. Po II wojnie światowej wyłoniło się nowe, uzależnione od Związku Sowieckiego, tzw. ludowo-demokratyczne państwo polskie, które z czasem przybrało nazwę Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Zaistniała też uzależniona od czterech mocarstw okupacyjnych państwowość austriacka. Przed obu państwami powstała szansa ułożenia wzajemnych stosunków w nowych - powojennych uwarunkowaniach. Sprawa była bardzo trudna ze względu na faktyczne uzależnienie obu podmiotów państwowoprawnych od czynników zewnętrznych. Stąd też pierwsze lata powojenne to czas wzajemnej obserwacji, sporadycznych kontaktów i przejawów doraźnej współpracy gospodarczej.