Obserwowany w ostatnim czasie postęp nie tylko w zakresie wcześniejszego wykrywania, ale i – przede wszystkim – zwiększonej skuteczności leczenia schorzeń onkologicznych prowadzi do istotnej poprawy rokowania pacjentów z rozpoznaniem choroby nowotworowej. Możliwość skutecznego jej kontrolowania sprawia, że obciążeni nią pacjenci żyją dłużej, a choroba przybiera charakter przewlekły. Pacjenci ci nierzadko dodatkowo cierpią na choroby współistniejące, bardzo często sercowo-naczyniowe, a to właśnie powikłania sercowo-naczyniowe są jedną z głównych przyczyn śmierci chorych onkologicznych. Powikłania kardiologiczne są efektem wielu wzajemnie nakładających się i wzmacniających przyczyn. Są to wyjściowo obecne choroba serca i naczyń, przyspieszenie przez chorobę nowotworową naczyniowych procesów patofizjologicznych, zaawansowany wiek oraz wielochorobowość pacjentów i kardiotoksyczność leków onkologicznych. Dlatego leczenie takich chorych stało się obecnie interdyscyplinarne i stanowi wyzwanie z perspektywy zarówno pierwotnej, jak i wtórnej prewencji schorzeń sercowo-naczyniowych. Problem wydał się na tyle istotny w praktyce klinicznej, że po pierwszych publikacjach w ostatnim czasie Europejskie Towarzystwo Kardiologiczne (ESC, European Society of Cardiology) wspólnie z Europejskim Towarzystwem Hematologicznym (EHA, European Hematology Association), Europejskim Towarzystwem Radiologii Terapeutycznej i Onkologii (ESTRO, European Society for Radiotherapy & Oncology) oraz Międzynarodowym Towarzystwem Kardioonkologicznym opracowały w 2022 r. standardy postępowania.