Justyna Tymieniecka-Suchanek napisała książkę znakomitą. Monografia Literatura rosyjska wobec upodmiotowienia zwierząt. W kręgu zagadnień ekofilozoficznych jest bowiem opracowaniem interdyscyplinarnym, bo sięga do obszarów wiedzy z jednej strony nietypowych dla literaturoznawstwa (ekofilozofia, bioetyka, etyka), a z drugiej ukazuje możliwości szerokiego - właśnie na gruncie stosownie dobranych wybitnych dzieł literatury pięknej - interdyscyplinarnego pojmowania problemów typowo humanistycznych. To rzadkie zjawisko w obszarach, w jakich sytuuje się tematyka tej książki. [...] Nie mam więc żadnych wątpliwości, że zasługuje ona na drugie wydanie. [...] Opracowanie to realizuje pewne dodatkowe przesłanie, a mianowicie ma ono walor przekonywania wątpiących o istotności świata zwierząt dla bytowania gatunku ludzkiego. [... ] Przykłady analizowane w książce są tego znakomitym dowodem. Jest to uzasadnione tym bardziej, że materiał, jaki został wykorzystany, aby uzasadnić miejsce podmiotów zwierzęcych w kulturze ludzkiej, to bogata i wspaniała literatura rosyjska. Autorka podjęła się trudnego zadania - i jest tego świadoma - gdyż naczelną ideą tej książki czyni pogląd, w którym przełamuje się obiegowe przekonanie, iż tradycyjnie pojmowane miejsce zwierzęcia w kulturze ludzkiej znajduje się w opozycji do miejsca zajmowanego przez człowieka: podmiot ludzki wywyższony - podmiot zwierzęcy zdegradowany. Autorka realizuje więc ambitny zamiar pokazania, że owa opozycja nie znajduje uzasadnienia; tak dobiera materiał literacki, tak konstruuje argumentację, aby przekonać czytelnika, że wybitni twórcy literatury rosyjskiej rozumieli głęboko moralne przesłanie stojące za zrównaniem świata zwierząt ze światem ludzkim. Z recenzji prof. Krzysztofa Łastowskiego