„Obiekty które przedstawiam - rzeki i strumyki oraz położone nad nimi dawne osady - znajdują się w dorzeczu Małej Panwi, Liswarty i Brynicy. [...] Większości z nich zaburzono kiedyś źródliska wytyczając, przynajmniej na początku cieku, proste rowy, których wachlarz łączył się następnie w jeden główny nurt, biegnący już swoim pierwotnym, naturalnym korytem. To, co oszczędziły osiemnasto- i dziewiętnastowieczne prace melioracyjne, stanowi dziś największą atrakcję przyrodniczą. Miejscami niewielki kawałek, paręset metrów, może zachwycić swoją urodą. Dotyczy to przede wszystkim podmokłych dolinek olso- wych i łęgowych, które ocalały wyłącznie dlatego, że nie wkroczyła do nich gospodarka leśna. Wycinać drzewa nie było bowiem trudno, problem stanowiła ich wywózka, możliwa dopiero zimą po głębokim przemarznięciu gleby, co w terenie bagiennym nie zawsze się zdarzało. Wędrując wzdłuż niektórych strumieni stykamy się z krajobrazem wręcz puszczańskim. Przekraczamy powalone stare świerki i buki, podziwiamy dęby o obwodzie czterech czy pięciu metrów, na których chętnie zakłada gniazdo bocian czarny, cieszą oko mchy we wszystkich odcieniach zieleni, wawrzynek wilczełyko a nieco dalej od brzegu, na torfiastej łące storczyki szerokolistne. Niektóre potoki wyglądają jak górskie. Są bardzo kręte i wrzynają się głęboko w podłoże, a ponieważ towarzyszy im buczyna z dębami mamy wrażenie jakbyśmy znaleźli się nagle gdzieś w Beskidzie. Co jakiś czas strumyk gwałtownie się pieni - wodę spiętrzają obsuwające się z brzegu pniaki, upadłe do koryta gałęzie, szyszki i inna roślinna drobnica. Nieco większym ciekom - doskonałym przykładem jest Mała Panew - towarzyszą liczne starorzecza, bagienka i zagłębienia wypełnione okresowo lub na stałe wodą oraz wodną roślinnością". [Życie nadrzeczne. Wstęp, fragm.]