Duo Mironiuk – Esztényi, refleksje nad przemijaniem na nowej płycie DUX Album zawierający premierowe nagrania koncertowe dwojga wybitnych improwizatorów, to propozycja dla wytrawnych i początkujących melomanów, poruszająca symboliką i maestrią wykonawczą. W chwili, gdy trwały prace nad płytą, Szabolcs Esztényi, legendarny pianista, improwizator i kompozytor, był jeszcze wśród nas. Na płycie znalazły się jego kompozycje dedykowane dwóm innym wybitnym muzykom – prof. Jerzemu Marchwińskiemu i prof. Maciejowi Paderewskiemu. Wydanie płyty zbiegło się z odejściem Mistrza, co podkreśla jej nostalgiczny wydźwięk. Płyta zawiera nagrania Iive, co daje słuchaczowi możliwość zatopienia się w niezwykłym „tu i teraz” kreowanym przez znakomite duo. Słychać idealne porozumienie bez słów, a improwizatorska inwencja obojga artystów prowadzi słuchaczy w najbardziej intymne zakamarki ich uczuć, wrażeń i wspomnień. W Tha’ Munnot… oprócz Iwony Mironiuk i Szabolcsa Esztényi’ego przy fortepianie zasiadł sam kompozytor, a w refleksyjnej końcówce dołącza klarnet. Kompozycje różnią się nastrojem – u Knapika usłyszeć można echa „ptasich” figur Messiaena i motoryczne 12-tonowe układy Ligetiego, skriabinowskie kulminacje harmoniczne i bartókowskie ostinata rytmiczne; zapis tego utworu jest kompletny, bez elementów improwizacji. Kompozycje Esztényi’ego mają bardziej przejrzystą fakturę, czas płynie powoli, pozwalając słuchaczowi na refleksję. W Dedykacji pojawia się improwizacja, zaś materia ostatniego utworu utkana jest głównie z improwizowanego dialogu, który dla każdego słuchacza staje się pretekstem do zgłębiania świata własnych myśli i przeżyć. Płyta wybitna, znakomicie zrealizowana dźwiękowo, z muzyką przystępną nawet dla słuchaczy dopiero poznających muzykę improwizowaną – zadowoli też najbardziej wymagających wielbicieli gatunku. Pozostaje żal i niedowierzanie, że to już wszystko, co oboje artyści mogli nam wspólnie przekazać.