"W Staszowie. Zwiedzanie miasta zacznijmy od rynku. Murowana masywna, ciężka budowla barokowa widniejąca pośrodku, zwana potocznie ratuszem, to kramnice wybudowane bodajże w 1738 roku. We wschodniej pierzei placu przy narożu z ulicą Kościelną mieszkający za czasów zaborów w Staszowie unici, czyli Rosjanie i Rusini obrządku greckokatolickiego wybudowali zbór zwany "małą cerkwią". Korzystali z tego kościoła do roku 1875, kiedy to car zakazał "starowiercom" praktyk religijnych i zmusił ich do powrotu na łono Kościoła prawosławnego. Budowli nie zniszczono, ale zamieniono na punkt handlowy i nazwano "domem pod filarami". Cerkiew właściwa mieściła się przy ulicy Krakowskiej w budynku późniejszego kina "Syrena". Cerkiew wybudowano bezpośrednio po wojnie napoleońskiej, kiedy Staszów znalazł się pod zaborem rosyjskim i budowla nosiła znamiona neobizantyńskie. Na kino adaptowano cerkiew zaraz po drugiej wojnie światowej. Początkowo korzystał z niej kinematograf objazdowy, a poza tym było tam miejsce na zabawy i akademie. Warto pamiętać, że w 1968 roku obiekt spłonął, ale został odbudowany. Zachowały się stare fotografie na których widać, że dawna cerkiew miała dwie wieże. Jedna zakończona strzeliście, a druga banią typową dla świątyń bizantyńskich. Dlaczego, tego dziś nikt nie wytłumaczy. Ale skoro jesteśmy w tym miejscu, warto przejść kilka kroków, by znaleźć się na ulicy Łazienkowskiej. Leży ona między kinem a dawną łaźnią wojskową, wybudowaną za cara. Plac nazywa się "blich", co świadczy, że kiedyś bielono tym płótno, czyli "blichowano" kropiąc wodą i rozkładając w słońcu. Z czasem obiekt zamieniony został na boisko sportowe." (fragment tekstu)